Spora część ludzi przywykła do korzystania z usług w ramach jednego [...]]]> Czym jest chmura wiedzą już małe dzieci. Czym jest chmura w kontekście informatycznym najprawdopodobniej też każdy już wie. Zawsze znajdzie się ktoś, kto wytłumaczy to we wstępie do swojego artykułu. Pokrótce – ładna, nowa nazwa na coś, co nowe wcale nie jest.

Spora część ludzi przywykła do korzystania z usług w ramach jednego ekosystemu. Nad wyraz dobrym przykładem jest działalność firmy Apple – sprzedają komputery, telefony, tablety, oferują zestaw usług pod nazwą iCloud, sprzedają programy na swoje urządzenia, muzykę, książki i nie tylko.

Geneza chmury Google

Niewiele krócej działa ekosystem firmy Google. Do niedawna używanie poczty Gmail zamiast poczty na polskich serwerach (m.in. Onet, WP, O2, Interia, Tenbit) było niemal synonimem prestiżu. Wraz z popularyzacją smartfonów z systemem Android na pokładzie, posiadanie konta w Google przestało być czymś wyjątkowym. Część ludzi korzysta tylko z poczty, część intensywnie wykorzystuje kalendarz, często zagląda do Android Marketu w poszukiwaniu gry na czas podróży, uzależnieni są od YouTube, inni porzucają zainstalowane na komputerze pakiety biurowe na rzecz Dokumentów Google. Uczniowie w szkołach przestali się uczyć języków obcych i wręczają swoim belfrom potworki z automatycznego Tłumacza. Obecnie “nieinformatycy” pocztą pantoflową polecają sobie przeglądarkę internetową Google Chrome. Przywykliśmy też do szukania lokalizacji na Mapach Google w Internecie. Do niedawna gazety typu Komputer ŚWIAT promowały też narzędzia do wyszukiwania na komputerze, czy do zarządzania fotografiami (Picasa). Natomiast jeżeli ktoś chce zacząć pisać internetowy pamiętnik, proponuje mu się m.in. Bloggera. Głowa może rozboleć jeśli jeszcze do tego dodamy serwis społecznościowy (Plus) z ambicjami na pobicie Facebooka, czy integrację tegoż serwis z wynikami wyszukiwania. A to tylko niewielka część tego, co Google udostępniał w przeszłości, co jeszcze trwa oraz co planuje za kulisami!

Do niedawna Google był opcją alternatywną dla antyfanów monopolistycznych zapędów firmy Microsoft. Obecnie role się odwracają. Jeszcze kilka lat temu to na producenta systemu Windows i pakietu Office narzekano, gdy jego przeglądarka internetowa, wiodąca prym w statystykach, usiłowała być innowatorem i wprowadzała funkcje nieistniejące w żadnych dokumentach standaryzacyjnych. Tymczasem Google Chrome jako jedyna przeglądarka oferuje podsystem powiadomień na ekranie.

Chmura  firmy Microsoft jako zamiennik

Microsoft stał się opcją alternatywną. Mało powiedziane będzie, jeśli nazwiemy ją atrakcyjną. Firma sporo się nauczyła. Nadrabia braki funkcjonalne w swoich usługach a także przejmuje pałeczkę pioniera na polach niewyeksploatowanych przez Google. Laboratoria FUSE opracowały projekt czytnika wiadomości z Internetu, który na podstawie ocen pojedynczych artykułów dobiera interesujące czytelnika treści (o nim chwilę później). Natomiast gotowa i działająca od kilku lat usługa SkyDrive (czy chociażby Live Mesh wraz z Devices) są silnym pstryczkiem dla Google za brak mitycznego GDrive po dziś dzień.

Google Apps

Wujek G od kilku lat udostępnia swoje usługi posiadaczom własnych domen w Internecie. Poczta we własnej domenie nie jest niczym wyjątkowym, jednak korzystanie z usług wujka we własnej domenie było w momencie udostępnienia czymś nowym, dzięki czemu użytkownicy poczuli, jakby byli na fali, odczuli pewną nową jakość. Usługi pocztowe oferowane na własnych serwerach mogą odrzucać. Interfejsy rodem z lat ‘90, ani trochę niezmodyfikowane, do tego nie raz tylko Exchange, nieobsługiwany przez szeroką gamę programów pocztowych.

Przez lata wszędzie Google. W coraz większej liczbie dziedzin. Dodając do poczty internetowej telefon z GPS-em i nawigację Google, mamy pełen obraz Wielkiego Brata. Niedawno stwierdziłem, że warto spróbować czegoś innego.

Chmura Google

Aby używać Google Apps, należy mieć zwykłe konto Google. Podczas poszukiwań znalazłem tylko jedno wyjście alternatywne – chmurę Windows Live.

Windows Live

Przez lata używałem już poczty Onetu, Interii, Google ale nigdy nie poznałem Hotmaila. Live ID posiadałem od dawna¹, więc siłą rzeczy miałem też skrzynkę Hotmail w nieatrakcyjnym adresie, kojarzącym się raczej z filmami z XX wieku². Po zalogowaniu moje wrażenia były zgoła inne. Po krótkiej eksploracji dostępnych usług narodziła się myśl – przepiąć domenę z GApps na Live.

Po co? Dlaczego?

Google za dużo już o mnie zgromadził, lubię zmiany i lubię weryfikować swoje poglądy. Skoro zdołałem przełknąć śledzia i stwierdzić, że może być smaczny, dlaczego by nie dać szansy alternatywom usług internetowego giganta?

Innymi słowy – “a dlaczego by nie?” tudzież “bo tak”!

Hotmail

Interfejs poczty Hotmail bardzo przypomina wygląd Windows 7. Atrakcyjny kolorystycznie, uporządkowany, czytelny. Niektórzy ludzie podczas porównywania Hotmail z innymi usługami pocztowymi krytykują ją za odmienny układ elementów tudzież mniejszą liczbę funkcji. Przez lata Microsoft nadrobił zaległości. Słynny zarzut o braku etykiet jest nieaktualny. Adresy z plusem i wybraną etykietą tekstową też są dostępne. Nie lądują jednak domyślnie w kategoriach o nazwach zgodnych z tekstem po znaku plus, dopóki ręcznie nie zdefiniuje się filtrów. Wada, czy zaleta? Większa możliwość dostosowania choć i pewne utrudnienie jeśli ktoś liczy na pełną automatyzację. Mnie to w sumie mało interesuje – korzystam z dodatkowych opcji otrzymywania wiadomości tylko w momencie, gdy nie mogę nic zrobić z kontem w jakimś serwisie i muszę zakładać nowe. Tym sposobem obszedłem głupotę Apple iTunes Store.

Hotmail - zrzut ekranu

Exchange ActiveSync

Od ponad roku Hotmail dostępny jest także poprzez protokół Exchange ActiveSync, jako dodatek do zamkniętego protokołu opartego na HTTP czy przestarzałego POP3. Dzięki temu można smartfony i telefony sprzed wysypu “dotykowców” z łatwością synchronizować ze swoim kontem Windows Live. Co ciekawe z Androidem działa to bez zrzutu. Nawet w trybie push.

Można synchronizować pocztę, kontakty, kalendarz (tylko jeden – osobisty³).

SkyDrive

Okazało się, że oprócz Hotmail (poczta, kontakty, kalendarz) z nielimitowaną przestrzenią dyskową, dostępny jest też internetowych dysk SkyDrive (25GB⁴, z czego 5GB przeznaczone jest na synchronizację wybranych folderów z komputera za pomocą Live Mesh) a także Office Web Apps, wyglądające identycznie jak programy z pakietu Office w wersji 2010. I to wszystko za darmo.

Okazało się też, że programy z pakietu Office bardzo sympatycznie współpracują ze SkyDrive (pozwalają na przeglądanie zawartości SkyDrive, otwieranie i zapis istniejących dokumentów, tworzenie nowych), czego znakomitym przykładem jest OneNote (rozbudowane opcje synchronizacji poszczególnych notesów), dla którego porzuciłem Evernote. Używałem też Dropboksa, którego porzuciłem.

SkyDrive urzeczywistnia zupełnie inną koncepcję udostępniania niż Dropbox. Możemy dzielić się pojedynczymi plikami czy folderami, w trybie tylko do odczytu czy do odczytu i zapisu. Możemy podawać linki, możemy korzystać z serwisów społecznościowych, możemy korzystać z wklejek HTML. Po utworzeniu kanału udostępniania, łatwo możemy go wycofać.

Poprzez SkyDrive możliwa też jest współpraca nad dokumentami w programach pakietu Office. Coś wspaniałego do pracy zespołowej.

SkyDrive - zrzut ekranu

Office Web Apps

Microsoft udostępnia też internetowe wersje programów pakietu Office użytkownikom poczty Hotmail a także użytkownikom SkyDrive. Zapewnia to łatwy podgląd dokumentów z poziomu poczty czy widoku własnego SkyDrive. “Podgląd” to trochę mało. Oczywiście możemy tworzyć nowe dokumenty.

Word Web App - zrzut ekranu

Docs.com

Jako dodatkowy smaczek warto wspomnieć o szerokiej współpracy, jaką Microsoft zawarł z Facebookiem. W serwisie Docs.com udostępnia za darmo Office Web Apps użytkownikom serwisu, z opcją logowania za pomocą Fb Connect, bez potrzeby posiadania Windows Live ID. Dla kogoś, kto nie chce się wiązać z Google, jest to niezła alternatywa dla Dokumentów Google, czy też Zoho.

Windows Live Messenger

Profil Windows Live można powiązać z licznymi witrynami społecznościowymi, z blogami i wieloma innymi serwisami. Połączenie z wspomnianym sto razy, nie odstępującym nas na krok, Facebookiem, sprawia, że komunikator Windows Live Messenger wyświetla aktywność naszą i znajomych w serwisie, a także pozwala na prowadzenie z nimi rozmów.

Jest kilka ograniczeń: trzeba być dostępnym i nie można się ukrywać⁵, nie można rozmawiać z kilkoma osobami na raz, nie ma rozmów wideo, nie ma opcji wklejania obrazów.

A co z Androidem i usługami, których Microsoft nie oferuje?

Androida przepiąłem pod tradycyjne konto Google, które siłą rzeczy musiałem posiadać, a czytnik RSS (Reader) porzuciłem na rzecz Netvibes. Google Apps usunąłem definitywnie.

Emporia

Emporia - strona główna

Niedawno laboratoria FUSE opublikowały testową wersję swojej koncepcji czytnika wiadomości. Ciężko powiedzieć RSS, bowiem ów czytnik nie obsługuje subskrypcji RSS (być może używa ich na zapleczu) – nie ma nawet opcji importu listy kanałów OPML. W Redmond pomyślano, żeby listę kanałów powiększać na zasadzie ocen pojedynczych artykułów. Strona główna prezentuje kilka kategorii, w których artykuły nie są posortowane wg źródła. Źródła są jak gdyby na drugim planie. Ich liczba jest nieznana użytkownikowi. Jeżeli jakiś artykuł mu się spodoba, w przyszłości otrzyma więcej podobnych w danej kategorii.

Emporia - widok kategorii a zarazem artykułu

Trzymam kciuki za kolejną usługę od Microsoftu, chociaż nie sądzę, by Emporia w obecnej formie została włączona pod parasol Windows Live. Poważnym problemem jest duplikacja artykułów (naturalne zjawisko podczas łączenia wielu źródeł), z którym serwis jeszcze sobie nie radzi. Nie omieszkałem wysłać firmie (po raz kolejny) mojej opinii. Jeżeli ktoś je wszystkie czyta, szczerze współczuję – dużo ostatnio sugerowałem.

Moja opinia i słowa końcowe

Zdaję sobie sprawę, że zmieniłem jeden ekosystem na drugi, na dodatek rozleglejszy, ale wygodniejszy.

Jedynymi usługami Google, z których webowych interfejsów korzystałem, była wyszukiwarka internetowa, Czytnik i Android Market.

O ile wyszukiwarka jest całkiem wygodna i posiada ogromne możliwości dzięki tekstowym opcjom, takim jak site, filetype czy innym, o których nawet nie pamiętam albo nie wiem, o tyle pozostałe dwa serwisy pozostawiają wiele do życzenia.

Czytnik uważam za tak nieprzyjemny, że używałem feedly – nakładki, synchronizującej się ładnie z kontem u wujka G. feedly też nie jest najlepszym wyborem, jakiego mógłbym dokonać. Najchętniej używałbym czegoś takiego jak Reeder na Mac OS X. Cudowny czytnik, którego interfejs jest tak przyjemny, że się go niemal nie zauważa. Nawet kolorystycznie nie rzuca się w oczy. Niestety nie mogę nic takiego na Windows czy nawet w sieci Web, znaleźć.

Android Market od dawien dawna dostaje cięgi za wyszukiwarkę. Silnik wyszukiwarki internetowej nie ma sobie równych, ale najwyraźniej nie jest on wykorzystywany na Rynku. Ciężko w nim znaleźć coś dobrego. Google świętuje kolejne kamienie milowe jeśli chodzi o liczbę dostępnych programów, ale… Jak już mówiłem, od groma jest duplikatów (niby to dobre, ale spora część z nich funkcjonalnie nadaje się do roztrzaskania o kant sedesu), od groma jest wersji testowych, dodatków do programów, skórek… Te poszczególne elementy w żaden sposób w wynikach nie są separowane. Oczywiście, są też inne serwisy z programami, ze swoimi wyszukiwarko-instalatorami na smartfony, ale nie na tym pic polega.

Google musi nadrobić to, co Microsoft zyskał przez ponad dwie dekady – pewne doświadczenie w dziedzinie projektowania interfejsów graficznych. Microsoft z drugiej strony musi się trochę nauczyć o projektowaniu serwisów internetowych. Z nadejściem HTML5 i coraz to bardziej integrujących serwisy internetowe z systemem operacyjnym API w JS, serwisy te stają się mitycznymi aplikacjami internetowymi, których interfejsy stają się identyczne z oryginałami. Przeciąganie i upuszczanie, menu kontekstowe, widok miniaturek, widok listy, sortowanie, możliwość wyboru wielu plików a nawet folderów w oknie wyboru plików do wysłania, a w przyszłości wiele, wiele więcej.

Prawdziwe czasy świetności chmury dopiero się zaczynają. Ciężko obstawić dobrego konia. W tym wyścigu wygrać może każdy – musi tylko wyprzedzić konkurencję w dostarczaniu tego, czego oczekują niewierni konsumenci.

Uwierz mi na słowo, że jest co czytać. Sprawdź, co mi doskwiera i podziel się swoimi doświadczeniami!

A może szukasz opinii, bo jesteś zainteresowany kupnem takiego telefonu? Nie omieszkaj lektury.

Specyfikację techniczną [...]]]>

Co w związku z tym? Pora na recenzję!

Uwierz mi na słowo, że jest co czytać. Sprawdź, co mi doskwiera i podziel się swoimi doświadczeniami!

A może szukasz opinii, bo jesteś zainteresowany kupnem takiego telefonu? Nie omieszkaj lektury.

Fotografia Samsunga Galaxy Gio - przód

Specyfikację techniczną znaleźć może każdy, więc nie będę tracił czasu. Wystarczy, że powiem, że na pokładzie znajduje się Froyo, z możliwością aktualizacji do Gingerbread. W Play otrzymałem już zaktualizowany telefon.

Pierwsze uruchomienie

Telefon włącza się długo. Koszmarnie długo. Ale to chyba cecha wszystkich smartfonów, o ile nie posiadają magicznej funkcji hibernacji. Raczej żaden jej nie posiada, bo szkoda na to przestrzeni dyskowej.

Konfiguracja konta Google i połączenia WiFi nie zajmuje długo, zastosowanie automatycznie rozsyłanej konfiguracji APN do Internetu i MMS-ów także.

Ekran

Jasność ekranu ustawiona na 100% wypala oczy. Nie mogę narzekać ani na barwy ani na rozdzielczość ekranu. Moim zdaniem wszystko jest w porządku. Oczywiście, ta gęstość pikseli to już przeszłość, czego jasną oznaką jest dostępność zamkniętego oprogramowania MIUI tylko na telefony z większą. Można się w tym dopatrywać jakiejś teorii spiskowej. Na co komu bowiem wysoka gęstość, krótszy czas pracy na baterii czy większe obciążenie procesora? Konkurs “długości” tudzież “siku”? Nic innego nie przychodzi mi na myśl. Właściwie można tak skrytykować wszystkie smartfony. Szczególnie, jeśli ich mądrość pozostawia wiele do życzenia.

Ekran dotykowy ma tę właściwość, że można napisać o nim więcej. Czas reakcji? Różnie to bywa. Jeżeli coś zapcha pamięć, może być wolniej, jak nie tragicznie, albo i nie do doczekania się. Ma on (albo sterownik) jedną poważną wadę, która jest bardzo upierdliwa. Przynajmniej raz dziennie podczas przewijania stron internetowych, jeżeli przytrzymam palec dłuższą chwilę na ekranie, nagle strona jest przewijana na sam dół. Dziwne.

Pojemnościowe “przyciski”

Front telefonu zawiera tylko jeden przycisk z prawdziwego zdarzenia i dwa pojemnościowe panele. Osobiście jestem ich fanem. Fizyczne przyciski mają to do siebie, że mogą się szybko zużyć. Podobnie jak oporowe wyświetlacze dotykowe. Technologia pojemnościowa daje nam dłuższą gwarancję żywotności. Tylko obszar reakcji na dotyk mógłby być trochę większy, aby nie musieć celować w symbol na samym jego środku. Da się do tego przyzwyczaić, ale też da się to zrobić lepiej.

Boczne przyciski

Lewa krawędź Samsunga Galaxy Gio

Prawa krawędź Samsung Galaxy Gio

Po bokach telefonu, już tradycyjnie, znajdują się przyciski kontroli głośności i blokowania ekranu. Wygodnie ustawione; działają. Trochę ciężko je wyczuć, jeśli telefon trzyma się w kieszeni i chce się zmienić głośność (lub utwór, ale o tym zaraz), nosząc skórzane rękawiczki.

Zastanawia mnie w ich temacie jedna rzecz. Czy żaden producent telefonów nie słucha muzyki? Dopiero firmy trzecie, wydające odtwarzacze multimedialne, dodają funkcje zmiany utworów czy kontroli trybu losowego. Nie do pomyślenia jest dla mnie wyciąganie telefonu, by zmienić piosenkę. Szczególnie zimą, gdy muszę w tym celu zdejmować rękawiczkę.

Dołączone słuchawki

Samsung dodaje pchełki z mikrofonem i przyciskiem na lichym kabelku. Niemal od razu schowałem je do pudełka. Zamiast wciskać takie bzdury, obniżyłby cenę telefonu.

Przycisk wprawdzie jest praktyczny, bo można go wykorzystać do kontroli odtwarzaczy multimedialnych, to jednak bardzo ciężko jest za jego pomocą wykonywać podwójne, czy potrójne kliknięcia. Tym bardziej, jeżeli ze skokiem przycisku bywa różnie.

Zamienne słuchawki, na przykład dokanałowe (moje ulubione “na wyjście”) z przyciskiem ciężko dostać lub kosztują przesadnie dużo. Zatem gniazdo Jack z obsługą przycisku i mikrofonu to zbędny bajer. Wystarczyłby zwykły Jack stereo bez udziwnień.

I tak, wiem, zamiast kablowych słuchawek z mikrofonem, do rozmów ludzie kupują słuchawki na Bluetooth. Że też lubią wiele razy dziennie ładować swoje telefony.

Akumulator

Gio wytrzymuje cały dzień na baterii, z włączonymi danymi pakietowymi (HSDPA) lub WiFi. Słuchanie muzyki nie sprawia, że za pół godziny padnie, ale GPS już tak. Samsung dołączył standardową ładowarkę bez gniazda USB, z kablem niczym makaron instant oraz osobny kabel USB.

GPS z A-GPS

Technologia strasznie zawodna, albo odbiornik-nadajnik w tym telefonie jest słaby. Za pomocą programu GPS Status & Toolbox można zobaczyć, ile satelit GPS jest w zasięgu. Zwykle zdołam znaleźć od jednej do ośmiu. Czas połączenia się waha. Nie raz paręnaście sekund, czasami nieskończoność. Nie wiem, od czego to zależy. Tym sposobem moje trasy na Endomondo mogą zaczynać się za późno, lub zawierać kilometrowe teleportacje w terenie.

Połączenie USB

Niesamowicie upierdliwą sprawą jest łączenie się z komputerem. Samsung zatrzymał się w epoce Windowsa XP, kiedy to trzeba najpierw zainstalować sterownik, najpewniej najlepiej jeszcze z płyty, po czym używać ich autorstwa programu.

Postąpiłem najpierw inaczej. Po prostu podłączyłem kabel. Smartfon w końcu! I Windows 7 z ogromną bazą aktualnych sterowników.

Jakież było moje zdziwienie, gdy się dowiedziałem, że muszę zainstalować Kies, w którego zestawie jest sterownik USB. Moja irytacja i rozczarowanie jednocześnie sięgnęły zenitu. Ludzie z niewiedzy, że muszą zainstalować Kies, o

Pobrałem Kies. Aplikacja o mizernej funkcjonalności, ale naturalnie z w całości napisanym od zera, chyba bez użycia jakichkolwiek odwołań do API Win32, wygląda lepiej niż działa. Ktoś zatrudnił grafików i kazał im napisać program. Wyszła straszna kobyła, która nie nadaje się do niczego, jak tylko do dezinstalacji tuż po upewnieniu się, że sterownik zainstalował się z osobnego pakietu.

Co ciekawe, Kies obsługuje bezprzewodowe połączenia, ale tylko z błogosławionymi telefonami.

Tryb masowy

W samym trybie masowym nie ma nic specjalnego. Cuda dzieją się po odłączeniu. TouchWiz szaleje. Skróty z pulpitu znikają, w samym menu z aplikacjami robi się totalny bałagan, bez opcji automatycznego sortowania, czy uszeregowania w katalogi. Pisałem już na ten temat więcej w poprzednim wpisie. Rozwiązanie to tylko wymiana pulpitu na taki, który przez chwilę skanowania karty SD zgłupieje, po czym przywróci wygląd i wszelkie ustawienia do normy.

Procesor i pamięć RAM

Jedno jest prawdą. Torpedą to Gio nie jest. Ale nie zawiesza się. Istnieją aplikacje, które potrafią dostać wycieków lub udławić procesor, ale jest to tak rzadkie, że zapomniałem, że występuje. Do niedawna niemal co chwilę czyściłem pamięć RAM, ale trochę rozsądku, wymuszonego ograniczeniem przestrzeni w pamięci wewnętrznej (np. wyleciał Twittera), i wszystko działa płynnie.

Aparat fotograficzny

Aparat w Gio produkuje zdjęcia o rozdzielczości 3,5 Mpx, które dzięki funkcji auto focus są ostre. W kiepskich warunkach oświetleniowych może się sprawdzać marnie przez brak lampy błyskowej, ale mi to nie przeszkadza, bo nie szpieguję nikogo w ciemności. Raz mi się póki co zdarzyło robić zdjęcie przy marnym świetle i o dziwo dało się z niego odczytać tekst. Była to naklejka na czarnej klawiaturze, sfotografowana przy świetle lampki nocnej, która to znajdowała się od klawiatury dobre kilka metrów.

Android jako oprogramowanie telefonu

Aplikacja o nazwie “Telefon”

Dzwonić i pisać się da, to najistotniejsze. Jednak otrzymywanie połączenie nie należy do najprzyjemniejszych zdarzeń. Szczególnie poza domem. Brak fizycznych przycisków do odbierania lub odrzucania połączenia? Porażka. Muszę zdejmować rękawicę i albo zakładać ją z powrotem w trakcie rozmowy, przytrzymując telefon głową dociśniętą do ramienia lub pozwalać dłoni marznąć. Szczęście, że nie mamy trzaskających mrozów. Nie odbierałbym wcale!

“Wiadomości”

Dołączona aplikacja “Wiadomości” sprawdza się przeciętnie. Powiadamia, ma widok rozmowy (brak standardowego nudnego i bezużytecznego podziału na odebrane i wysłane), potrafi wysyłać wiadomości w UTF-8 lub pozbawione polskich znaków (alfabet GSM), ale ma też i wady. Jeżeli wysyłamy coś jednocześnie do kilku rozmówców (przyznaję bez bicia: życzenia świąteczne i noworoczne¹, te wiadomości nie są widoczne w widoku rozmowy z konkretnym kontaktem.

Aplikacje firm trzecich

Czy czyni ten telefon takim mądrym? Aplikacje! Naturalnie. Marketu nas nie pozbawiono, więc możemy ściągać.

Pamięć wewnętrzna

Jest jednak pewien poważny problem. Nie wszystkie aplikacje pozwalają się zainstalować na karcie SD, a sam Android ogranicza nas w tej materii jeszcze bardziej. Jeżeli używamy widgetu, aplikacja, z którą przybył, znajdować musi się w pamięci telefonu. Producenci aplikacji obchodzą to dzieląc program na dwie paczki – na właściwą i na paczkę z widgetem. Ale nie to najbardziej mnie wkurza. Fakt, że nie wszystko da się zainstalować na karcie pamięci sprawia problem gdy pamięć wewnętrzna telefonu się kurczy. Dzieje się to bardzo szybko. Pamięci mamy raptem 181 MB. Jeżeli mniej niż 20 jest wolne, pojawia się powiadomienie, a do nas nie dochodzą wiadomości tekstowe.

Crapware

Tym bardziej to wkurza, że zarówno producenci telefonów z Androidem jak i operatorzy komórkowi mogą go modyfikować. Kończy się to tragicznie. Jesteśmy zasypywani crapware’em. Nie dziwota, że np. Play Box w markecie dostaje najniższe noty. Ode mnie też. Gdybym mógł ocenić Samsung Apps, nie inną bym wystawił.

Wygląd interfejsu graficznego

Gdy dochodzi do kwestii wyglądu oprogramowania… Android jest straszny jak Windows albo Linux. Sorry memory, ale nawet mojemu byłemu ulubieńcowi musi się oberwać po uszach.

Domyślnie Android pre-4.0 jest paskudny. Każda aplikacja niedostarczona w ramach pakietu bazowego wygląda na swoją melodię. Nawet aplikacja Gmail odstaje. Jakieś cechy wspólne by się niektórym programom przydały, ale tak naprawdę, deweloperzy dostali pełną dowolność i to chyba jest za wiele.

W związku w obskurnością, producenci dostarczają nakładki. Są ładniejsze i brzydsze. Zmieniają jednak one tyle, co każdy jeden program uruchamiający. Ewentualnie jeszcze podmieniane są systemowe aplikacje typu “Telefon” czy “Wiadomości”. Nie zmienia to faktu, że pobierzemy coś z Marketu i będzie wyglądać po prostu zupełnie inaczej.

Zapomniałbym. Jest jedna rzecz wspólna! Przycisk “Wstecz” cofa co się da i gdzie się da, aż do momentu powrotu do pulpitu. Dodałbym drugą – przycisk “Menu”, ale tu znowuż przeglądarki internetowe psują argument od A do Z.

Wyć się chce na widok tego interfejsu. Próby modyfikacji na jedną nutę skończą się fiaskiem. Zawsze. Zmienimy pulpit, ale na aplikacje nie mamy wpływu. Szczęście, że chociaż możemy wymieniać je na ich alternatywy.

Muzyka i podcasty

Nie da się ukryć, że w telefonach gniazdo Jack pojawiło się nie dla picu. Samsung i Google powinni jednak dostać po klapsie.

“Muzyka” w Gio ma tendencje do plucia w słuchawki. Nie wiem jak dokładnie opisać ten odgłos. Plucie nie jest zbyt wulgarne a jednocześnie podkreśla zauważalność i niestosowność obecności. Co jest przyczyną? Zbyt mały bufor dźwięku.

Alternatywne odtwarzacze muzyki dają radę już bez plucia. Jednak tu nie jest łatwo. Jeżeli dostajemy opcję wielkości bufora, musimy pożegnać się z domyślnymi efektami dźwiękowymi, dostarczanymi przez “silnik” Androida 2.3.x (korektor graficzny, zwiększenie basu, dźwięk przestrzenny) i zadowolić się prostym korektorem z mniejszą liczbą suwaków.

Google klapsa powinien natomiast dostać już nie za kodeki, bo da się to łatwo obejść, ale za obsługę tagów w AAC. Jeżeli obecny jest tag numeru dysku lub też ustawiona w nim jest liczba dysków (nie mam pewności; szkoda czasu), wbudowany skaner multimediów dodaje te utwory do biblioteki jako utwory “Nieznanego wykonawcy”. Problem najprościej i najszybciej obejść MediaFiksem.

Jeśli chodzi o podcasty… Android nie wie, że istnieją. Trzeba szukać aplikacji w Markecie lub korzystać z alternatywnego odtwarzacza muzyki i dodatkowej aplikacji na komputer osobisty. Np. zestawu doubleTwist (pozwala na synchronizację biblioteki WMP i/lub iTunes na Windowsie; iTunes na OS X) lub Miro.

Przeglądarki internetowe

Android jako system operacyjny na internetowe telefony jest… Nieudany.²

Dołączona przeglądarka internetowa w Gio (nie jestem pewien, czy nie jest dziełem Samsunga; chyba nie) posiada “okna”, ale nie posiada opcji synchronizacji zakładek z Google Chrome.

Opera Mobile pozwala oszczędzać transfer danych pakietowych, synchronizuje zakładki i Speed Dial z Operą na komputery osobiste dzięki darmowej usłudze Opera Link, ale rozsypuje strony, takie jak Netvibes w wersji mobilnej.

Dolphin posiada dodatki, ale nie synchronizuje zakładek z żadną przeglądarką internetową na komputery osobiste – jedynie z własną usługą kopii zapasowej w chmurze.

W Markecie znajdziemy od groma przeglądarek. Pytanie tylko – czy warto je instalować i testować. Jeśli nie boimy się Chińczyków, możemy postawić na Maxthona, obecnie nowoczesną przeglądarkę internetową na silniku WebKit, która synchronizuje wiele więcej danych niż zakładki z jej desktopową wersją, która niegdyś zasłynęła silnikiem Trident, a obecnie stawia na WebKit.

E-mail

Google zdecydowanie stawia na pocztę Gmail. Dzięki obsłudze IMAP i rozszerzeniu IDLE (najprawdopodobniej) o poczcie wiemy natychmiast, możemy korzystać z wątkowania i ładnego widoku rozmów, z etykiet i wielu innych funkcji.

Jeżeli tylko chcemy, możemy dodać konta na serwerach POP, IMAP czy Microsoft Exchange. Te ostatnie z reguły używane są w firmach, a od jakiegoś czasu w ramach usługi Hotmail – konkurencji Gmail od Microsoftu.

Konta nie-Gmail obsługiwane są z poziomu osobnej aplikacji, zwanej “E-mail”. Aplikacja ta jest stosunkowo okrojona, ma wprawdzie widok “rozmów”, ale chodzi tylko o wątkowanie wiadomości w ramach folderu. Na szczęście poczta za pomocą Exchange ActiveSync działa w trybie push bez problemu³.

Market

Dużo już napisałem o rynku programów. Trzeba napisać jeszcze parę zdań. Google chwali się liczbą dostępnych programów a także liczbą pobrań tychże.

Nie mówi jednak głośno, że w Markecie dużo jest duplikatów, zwykłego syfu*, dodatków, czy skórek. Wszystko liczy się jako aplikacje.

* Syf? Aplikacje bezużyteczne. O dziwo są takie i jest ich wiele. W Markecie często zdarzają się próby oszustwa. Nierzadko skuteczne.

Do niedawna można było napisać, że wyszukiwarka jest bezużyteczna. Właściwie nie mogę już o niej złego słowa powiedzieć. Nie jej wina, że niektóre aplikacje po prostu nie istnieją (OneNote czy SkyDrive).

Strumieniowanie wideo

Niedawno próbowałem strumieniowo oglądać wideo. Aby to uczynić trzeba albo dostarczać wideo w ściśle określonym formacie i rozdzielczościach, albo zainstalować w telefonie kodeki. Ani jedno, ani drugie mi się nie udało.

Jedyne, co się udaje, to korzystanie z ipli czy tvn playera. Już inna sprawa, że tak naprawdę niewiele interesujących i wartościowych treści można w nich znaleźć.

Kontakty

Jedną z pierwszych czynności, jakie trzeba wykonać po przełożeniu karty SIM, to sprawdzenie, czy niektóre kontakty się nie pogubiły oraz zrobić porządek. Gdyby nie to, że to smartfon, kontakty trzymałbym w telefonie, by kilka numerów przypadało na jeden kontakt oraz by w jednym miejscu mieć różne adresy i informacje.

Zajęło mi to sporo czasu, ale ostatecznie podołałem przeniesieniu kontaktów w chmurę Google, a z czasem w chmurę Windows Live. Da się. Często brakuje opcji importu/eksportu, czy kopiowania.

Widgety

Często, gdy porównuje się iOS z Androidem, temu pierwszemu się obrywa za to, że nie ma widgetów, a nawet feature phone’y jakieś miały. Próbowałem i stwierdzam, że widgetów nie lubię. Ani na komputerze osobistym, ani w telefonie. Nie rozumiem więc tzw. “hurraoptymizmu” i składania ofiar na ich cześć. Prościej otworzyć program niż trafiać w malutkie przyciski kontrolki odtwarzacza. Wyszukiwanie? I tak otwiera się przeglądarka internetowa. Pogoda? Mam w domu okno. Zegar? Mam go na pasku u góry. Zużycie CPU czy pamięci? Szkoda ich dla takiego widgetu.

Podsumowanie

Rozprawiłem się chyba ze wszystkim, co mi doskwierało lub wciąż doskwiera odkąd nabyłem ten telefon.

Czy poleciłbym go komuś innemu? Jako zastępstwo irytujących “niemądrych telefonów” tak, ale rewelacją go nie nazwę. Prawdą jest, że za te pieniądze nie dostałbym nic lepszego. A już na pewno nie w Orange.

Wiem już też jedno na przyszłość – na pewno nie będzie mnie stać na iPhone’a (chyba, że jakimś cudem stanę się obrzydliwie bogaty). Chętnie za to dałbym szansę systemowi Windows Phone, jeśli tylko Microsoft dotrzyma słowa i we współpracy z producentami telefonów wyda tańsze niskopółkowce⁴.

Mam nadzieję, że ta recenzja komuś się przyda i nie pozostanie tylko odbębnionym zadaniem na liście, łechtającym moje ego.

Znać, mnie znacie, przedstawiać Wam się nie muszę. Wiecie pewnie też, że to już kolejne podejście do blogowania. Blog ów widział wiele serwisów i wyglądał na wiele różnych sposobów.

Po co kolejna zmiana? Ostatnia przeprowadzka z głównego katalogu [...]]]> Huh, dawno nie pisałem nic na poważnie. Zacznijmy więc od początku. Jak zwykle. Tak, jak być powinno.

"Dawn Nags Head North Carolina, Summer Solistice", zdjęcie Boba Mullera

Znać, mnie znacie, przedstawiać Wam się nie muszę. Wiecie pewnie też, że to już kolejne podejście do blogowania. Blog ów widział wiele serwisów i wyglądał na wiele różnych sposobów.

Po co kolejna zmiana? Ostatnia przeprowadzka z głównego katalogu przepięknej, imiennej domeny, do subdomeny, spowodowana była problemami z WordPressem¹. Uciekłem wówczas do Tumblra. Jakkolwiek fajny to serwis, tak szkoda, by użyczone (przez wielkodusznego Łukasza Kliś, którego z tego miejsca pozdrawiam) i przydzielone miejsce na serwerze się marnowało. Powróciłem więc.

Co zamierzam zrobić inaczej? Odkąd zacząłem pisać mądrzejsze teksty, nie mogło obejść się bez minibloga, zwanego nie raz mikroblogiem. Stąd pytanie – po co? Na Tumblrze go nie było. Blog, to blog. Dłuższe, czy krótsze teksty – wszystkie wylądują w jednej kolumnie. I tak znalazłyby się w czytnikach RSS osób zainteresowanych.

Czy coś do mnie dotarło? Tak. Wiele potencjalnie interesujących wpisów, wywołujących nie lada dyskusje, ląduje na Facebooku i widoczne jest przez ograniczone grono osób (przez moich znajomych w serwisie). Skoro mam odpowiednie ku temu miejsce, treści tego typu zostaną wyjęte z mojej tablicy na rzecz bloga. Wystarczy mi niezadowolonej publiki, która mniej lub bardziej kulturalnie zwraca uwagę, że informatyka na głównej Facebooka średnio ich interesuje. Już nawet nie zamierzam tych ludzi uświadamiać co do opcji, jakie ten serwis posiada…

Kiedy wreszcie jakiś porządny wpis, a nie kolejna pierdółka, która go udaje? Całkiem niedługo . Stay tuned i ciepło, bo listopad daje po uszach.